Puntona, un cuentu, o non?

Esti cuentu nun ye como otros tantos de los qu'escribo. Este va ser de mieu.

El protagonista, al que voi llamar "Puntona" ye un mozu maduru, aseado y trunfador. D'esos que güelen a Varón Dandy y cómense lletres diciendo: “Bsdias!” a la velocidá del rayu. Daquién de maletu, traxi escuru y alzacuellos que llega al éxtasis col gregorianu.

Daquién con una mirada turbia, sorrisa falsa de les que xela'l sangre.

"Puntona" adora'l so miembru viril magar tener una talla mediocre.

Mirar cola mesma mirada d'aumentu que la d'un anoréxicu:

-"Vaya Puntona!!"- Y amansuñar; costantemente, disimuladamente, dende'l bolsu del pantalón y ensin restricciones. Ensin importa-y la circunstancia nin la presencia de naide ante el: en cualquier momentu y ocasión..

Llegando a dase momentos de prestar tan bonal que perdió'l filo de les conversaciones mas series.

"Cualquier paecencia cola realidá Ye pura coincidencia?".… ¿

Puntona ye un tipu serio y educao. Esta perbién miráu. Dientro de los cures de la so ciudá ta consideráu un cerebrin.

Magar sentir un arguyu exacerbado pol so semen da-y ascu el so golor, y a les escondidielles nos sos xuegos mas recónditos, en probándolo, decepcionóse al afaya-y un sabor ocre y amargosu.

El cura Puntona exerz nuna parroquia del extrarradio. Cánsen-y enforma les maruxes, les catequistes, les monxes... Lo únicu que compensa'l so opción de castidá ye sentise cerca de los neños: tan puros, tan inocentes.

Cada nueche cierra los güeyos imaxinando eses boquitas con dientes de lleche zucándo-y y jugueteando cola so llingua. Siéntese puercu y escitáu ya imaxina el so Puntona ente les nalgues d'un neñu que gime a midida que l'enfusar..

Y con el so coche, p'aumentar el númberu de fantasíes, aparca na cera del parque de la so parroquia, y con descaru, se la toca deseyando que los pequeños vean-y la Puntona.

Consiguió sentar nel so coche a dalgún despistáu al que tocar ensin triñíu, y esforciar manualmente con artimañas y engaños en cuenta de regalos: cromos, xuegos d'ordenador. Amedrana y acosa al so victima alvirtiéndo-y que, de cuntar daqué, el castigu que recibiría de los sos padres nun seria nada en comparanza col fueu del infiernu.

Tou nun sale bien siempres.

Sobremanera aquel dia qu'aparcó onde siempres, pa faer lo de siempre colos pequeños. Nesta ocasión ensin alvertir la presencia d'unos preadolescentes, non tan inocentes, que conscientes de la gravedá de lo qu'asocedía llamaron a la policia.

Aquel dia foi memorable, al meyor estilu de película cutre, de película de Santiago Segura.

Fuxendo col so coche cutre ensin tiempu de envainar el so espadita morcellona y blandíblup. Triando l'acelerador, dexando a la poli detrás.

"El mal camín" empondría-y a un caleyón ensin salida bloquiáu por un camión de basura. Tráxica metáfora pa él y lóxicu final basura pa una basura como el..

Dempués d'esto'l constante y consabíu protocolu d'actuación de la calaña d'asalariaos de Benedicto XVI: unos años sumíu, un cambéu de parroquia.

Tres la desapaición se rumoreó que tuvo cárcel, daqué que nun oldeé.

Prensa, y noticies llenes de presunción y de sigles pa evitar el dañu una ilesia siempres cómpliz del condergáu y verduga de les victimas.

Supi que sacó'l carné pa conducir autobuses.

El nuesu fugaz y últimu alcuentru de va unos díes desamarró la mio rebelión y provocó que vos cunte esti cuentu que, dica agora, solo vos asqueara, pero toi segura que finalmente vos apavorara, toi segura.

Ye'l cuentu d'un raposu al que'l dueñu de la corrolada manda curiar el gallineru: toos somos conscientes de lo qu'asocede nestos casos.
Tanto si esti cuentu ye inventáu como si non.

Atopé-y na entrada d'un institutu con canes y unos quilos más.

Diba impecable, al igual qu'el so compañeru, un home un pocu mayor qu'el con  maletu en ristre ya idéntica sorrisa falsa y xeladora.

-Que faéis equí?

-Nada, trabayamos nuna axencia de viaxes (propiedá del cleru). Venimos abrir mercáu coles nueses propuestes. Somos l'axencia de viaxes d'estudios pa neños y neñes de primaria y bachiller. Tenemos múltiples ufiertes d'actividaes. El nuesu llechu de mercáu son los colexos alcordaos. Toos esos neños van a los nuesos campamentos, agora tamos tantiguando ufiertes pa la escuela pública.

Dende esi dia que, presuntamente, inventé'l cuentu de Puntona nun consigo dormir. Piensu nel conductor de los autobuses, y nel cantar: "Que bonos son los padres salesianos, que bonos son que nos lleven d'escursión".

Supongo que si tenéis fíos, sobrinos, amigos, familia, inclusive ensin tener a naide, vais tar aterrorizaos imaxinando los peligros que cuerren. Vais Tener un mieu feroz a tolos Puntona y lo que representen..

Solamente atopáis tranquilidá na idea de qu'esto tan solo ye un cuentu de mieu.

Un cuentu mas, anque prefiero que sigáis col llombu arizáu. Prefiero qu'esto de vueltes nes vueses mentes cuando daqué bisbisar: "Y si nun lu ye?"